GETA - getrouwd en toch anders

ONS MOEDER

Mijn rechtstreeks, maar totaal onverwacht contact met homo–seksualiteit.

In mijn omgeving werd er soms, heel sporadisch zelfs, gepraat over homo – seksualiteit, doch veel aandacht werd daar niet aan besteed, het was als ver van mijn bed.

Tot op een dag een schoonzoon me kwam vragen of ik eens mee naar hun thuis kon komen.
Hij zei niet waarom en ik vroeg ook niets, wetend dat ik de reden wel te horen zou krijgen.
Aangekomen zat mijn dochter te wenen en nadat ze wist dat haar
echtgenoot mij nog niets verteld had, begon zij te praten en zei toen dat ze met zichzelf in het reine gekomen was en besefte dat ze lesbisch was.

Daar sta je dan, onverwachts geconfronteerd met de situatie die je ver van je bed waande!
Plots rees daar een groot vraagteken voor mijn geest :
en NU ??
Wat gaat er of moet er nu gebeuren, hoe moet ik nu reageren?

Toen zag ik mijn lief kind zitten, waar ik heel veel van hou.
Mijn geest opende zich en zonder enige twijfel wist ik dat ik helemaal niet moest reageren, mijn dochter was en bleef gewoon mijn dochter, diezelfde die ze al die jaren al geweest was en niettegenstaande haar andere geaardheid bleef ze voor mij mijn zelfde kind.

We hebben er die avond lang over gepraat en zij besliste dat ze het zelf aan haar broers en zussen ging vertellen, wat ze ook deed en bij wie ze ook ging, net als bij mij, volledig begrip en aanvaarding vond.
Wij beseffen allen dat ze daar echt niet om gevraagd heeft, maar dat het leven daar over besliste.

Als we daar later in familiekring over spraken, dan kwamen we wel tot de conclusie dat ons dochter en zus zich nu goed moest voelen, zij had zich kunnen bevrijden van een grote druk.
Een onuitgesproken last die ze meedroeg en wij waren allen blij voor haar, doch met onze schoonzoon en schoonbroer hadden we wel medelijden, hij was nog een jonge man met zijn normale gevoelens en verlangens naar zijn vrouw.
Hij heeft het de eerste vier jaren heel zwaar en moeilijk gehad en soms erg foutief gereageerd, doch dat is begrijpelijk.
Daarna is hij rustiger geworden en heeft de onvermijdelijke feiten anders kunnen bekijken.

Dat is nu zeven jaar geleden. Zij leven volledig samen met hun drie kinderen. Het lijkt of die twee mensen zo door het leven verbonden zijn dat zij niet zonder elkaar verder kunnen.Daar wil ik toch even bij stilstaan en mijn bewondering voor uitdrukken, vooral voor mijn schoonzoon die toch een
belangrijk deel van zijn mannelijke verlangens moet missen.
Het moeten twee sterke mensen zijn. Van harte wens ik dat ze die sterkte kunnen blijven waarmaken en opbrengen!

Intussen heb ik een kleinzoon die homo seksueel is.
Hij is gehuwd met zijn vriend.
Het zijn twee schatten van mannen !!!!

Als iemand mij daarover aan spreekt en zegt dat het toch onnatuurlijk is, dan antwoord ik het volgende : dat kan wel waar zijn, maar ik heb een kleinzoon waarvan één been is geamputeerd werd. Van die jonge man wordt ook verondersteld dat hij op twee gezonde en natuurlijke benen loopt.
Het leven heeft er anders over beslist, hij draagt een prothese tot boven zijn knie.
Ook die jonge man heeft daar niet om gevraagd, zomin als anders geaarde mensen daar om gevraagd hebben.
Heel even wil ik nog even, jullie die dit lezen, om een speciale aandacht vragen.

Vaak wordt er gezegd van “dat is toch voor een vrouw als zij van haar echtgenoot te horen krijgt dat hij homo is, ofwel voor die man met zijn lesbische vrouw, ook wel voor de kinderen van zulke vader of moeder”.

Oké, dat zal wel zo zijn, maar blijven we eens even stilstaan bij de anders - geaarde mensen zelf.
Als zij dat van zichzelf beginnen te beseffen, en voor ze dat voor zichzelf willen bekennen en vooral willen en kunnen aanvaarden, wel ik denk dat die mensen dan als door een hel zijn moeten gaan!

Een man vertelde dat hij toen op een perron van een treinspoor heeft gestaan omdat hij meende niet tegen de vooroordelen te kunnen.
Aan al die mensen die durven opkomen voor zichzelf zeg ik :
mijn grote bewondering hebben jullie, lieve mensen, ik buig mijn hoofd voor jullie !!!!!!

En als laatst wil ik jullie graag een riem onder het hart steken (en geen hart onder de riem!) met jullie te vertellen dat ik in
mijn doorworstelde levensvisie tot de overtuiging ben gekomen dat echt elke levende cel, van de kleinste tot de grootste, deel uitmaakt van één groot, machtig geheel.

Noem het naar eigen dunk, het Leven, de Eeuwigheid,
het Universum, de Goddelijkheid, de Energie, maar weet dat elk levend wezen daar een VOLWAARDIG en VOLLEDIG deel van uitmaakt, zonder onderscheid van geaardheid of wat ook.

Uit het diepste van mijn liefdevol hart en gevoelens wens ik jullie,
jullie vooral die twijfelen, een groot en diep besef van jullie "EIGENWAARDE"!

Van een moeder en grootmoeder en ...overgrootmoeder.


Aantal bezoekers sinds 18 januari 2009: 0086445