GETA - getrouwd en toch anders

DANKBAAR OM DE EERLIJKHEID

Ik heb op 18-jarige leeftijd vernomen dat mijn vader is zoals zijn broer, homo dus. Hij kwam me na een inleef-tweedaagse van school oppikken en drong aan om iets te gaan drinken.

Het voelde aan alsof er iets ging gebeuren, maar toch kwam het nieuws onverwacht. Aangezien het niet goed ging tussen mijn ouders had ik een relatie met een andere vrouw verwacht, daar mijn vader soms ergens naartoe ging en niet wou zeggen waarheen (later bleken dit bezoeken aan de praatgroep te zijn).

Ik reageerde dan ook vrij verrast, maar toch begripvol en vooral dankbaar om de eerlijkheid. Veel heb ik wel niet gezegd, ik wist gewoon niet wat zeggen (ik die babbelkous). Nu weet ik dus wat er in de relatie van mijn ouders scheelde, waarom ze niet gelukkig zijn, 1 vraag die wegviel, maar zoveel in de plaats: gaan ze scheiden, blijven ze samenwonen, waar moet ik dan wonen, en bij wie, hoe lang weet je dat al, is er iemand anders … ?

Door het feit dat hij mijn mama nooit heeft bedrogen, ons gezin zolang heeft willen behoeden door het geheim te houden en ten slotte als we oud genoeg waren toch eerlijk was t.o.v. ons respecteer ik mijn papa heel erg, zelfs in die mate dat ik boos was op mijn mama voor haar onbegrip. Maar door er met iemand over te praten begreep ik haar situatie iets beter, maar toch hoop ik dat ze mijn papa de vrijheid kan geven om geluk te vinden en er zelf ook naar op zoek gaat.

Op zich vind ik het niet erg, homo’s zijn meestal nog de tofste mensen, in mijn vriendenkring zijn ze ook aardig vertegenwoordigd, maar toch knaagde het meer aan mij dan verwacht. Ik mocht er eigenlijk met niemand over praten want nog bijna niemand is op de hoogte, maar ik deed dit dus toch, want praten is voor mij het belangrijkste verwerkingsproces.

Jammer genoeg wordt er thuis niet open over gepraat en blijf ik met onwetendheid zitten, een vreselijk gevoel. Maar communicatie is nooit de sterkste kant geweest binnen ons gezin dus zelf de eerste stap zetten vind ik ook moeilijk. Ik zie mijn papa eigenlijk niet anders dan vroeger, ik lijk erg op hem en kijk heel erg naar hem op, hij blijft voor mij de beste papa!

Ik ben blij dat hij in jullie praatgroep een warme welkom kreeg en zich zo ook minder abnormaal voelt. Hopelijk zal mijn mama ook openstaan voor jullie gesprekken en zo de situatie beter begrijpen en verwerken. Hopelijk zal ze zelf kunnen vertellen hoe ze zich erbij voelt i.p.v. alles op te kroppen en happy Family te spelen voor de buitenwereld.

Oké 100 jaar geleden was dit nog echt een taboe, maar ik behoor tot de jeugd (van tegenwoordig) en wil dat in de toekomst mensen niet meer bang moeten zijn om hun geaardheid te uiten.

Ieder mens heeft het recht zichzelf te zijn en de vrijheid om geluk te vinden, onze maatschappij mag hen die vrijheid niet ontnemen. Want zoals men (nog niet allemaal) inzag dat geen ras of religie beter is of hoger staat dan de andere, zo geldt dit ook voor onze geaardheid.

Om de toekomst van ons gezin maak ik me wel wat zorgen, vooral uit onwetendheid, maar ik hoop dat mijn beide ouders een nieuwe partner kunnen vinden die hen gelukkig maakt, maar toch nog een vriendschappelijke eerlijke relatie met elkaar kunnen behouden, zonder vechtscheiding. Volgens mij moeten ze wel uit elkaar gaan want zo’n relatie is verstikkend en maakt beiden ongelukkig.

Om af te sluiten dus: laat diegene waarvan je houdt vrij om gelukkig te zijn en staar je niet blind op het verleden maar kijk naar de toekomst en zie dat daar ook geluk voor jou ligt als je openstaat om het te vinden.

Leen 2007




Aantal bezoekers sinds 18 januari 2009: 0091270