GETA - getrouwd en toch anders

UITKOMEN VOOR

Uitkomen voor "wat men is" is niet gemakkelijk.

Toen mijn vouw een tweetal jaren geleden al bevend het woord "lesbisch" het eerst over haar lippen kon krijgen, was er reeds een jarenlange persoonlijke strijd aan de gang. De emoties waren maar een weerspiegeling van een psychologische strijd; de aanvaarding van haar geaardheid kon ze maar enkele maanden geleden bevestigen.


Wij zijn een koppel dat zodanig met elkaar vergroeid is dat ik haar lijden en schuldgevoelens onmiddellijk wenste te verzachten en relativeren. Ik zei haar veel begrip te hebben voor de verwerking en dat ik het mooie leven met haar,ondertussen al 20 jaar op intense liefde gebaseerd, zeker wens verder te zetten.
Spontaan legde ik mijn eigen persoon bloot. Ik vertelde haar dat ik in mijn opgroeiende jaren zelf verschillende aftastende homoseksuele avontuurtjes gehad heb. Uiteindelijk koos ik voor een heterorelatie, maar het zou hypocriet zijn nu deze gevoelens te verbergen en mijn vrouw, waarvan ik kan zeggen dat ze nog steeds "mijn liefste" is, in een processie van Echternach te duwen.
Ik heb mij inderdaad steeds méér tot vrouwen aangetrokken gevoeld, maar de homo – ervaringen, van wel mér dan vijfentwintig jaar terug en de prikkels die ik nog kan voelen, helpen mij omé zo dicht mogelijk bij het verwerkingsproces van mijn vrouw te staan. In zijn geheel kan ik dus zeggen dat ik gelukkig ben, en mijn natuur dankbaar, dat ik van beide kanten geproefd heb. Dit komt mij nu goed van pas. Vooroordelen in die richting heb ik niet.
Mijn rationaliteit en het zelf proefondervindelijk willen aftasten van mijn gevoelens helpen mij en mijn echtgenote nu door een verwerkingsproces. Onze liefde voor elkaar zal hierbij enkel gesterkt worden.
Zij had géén vermoedens in die richting en onze volledige openheid ten opzichte van elkaar nam verrassende wendingen aan. Ook voor mij was het, met enige schroom, naar buiten komen met een vleugje homoseksualiteit.
We konden nu praten op dezelfde golflente, ervaringen delen, gevoelens op een rijtje zetten en elkaar niets te verwijten hebben. We groeiden wéér wat dichter naar mekaar toe en wat normaal een bres zou moeten slaan deed onze liefde voor elkaar enkel groeien.
Nee, dit wil niet zeggen dat wij niets te verwerken hebben!
Dat hebben we zeker! Zij is "lesbisch" en kan enkel met mij leven dankzij mijn, naar het schijnt, nogal vrouwelijke en gevoelsmatige levensstijl. Het profiel "man" en de negatieve ervaringen in haar jeugd met dit geslacht waren ondergeschikt aan de onvoorwaardelijke liefde voor mij. Ik ben nog nooit zo blij geweest met mijn "bi" – geaardheid.
Zelf kan ik zeggen dat het voor mij onmogelijk is zonder vrouw te leven. Leven met een man heeft er nooit ingezeten. Vrouwen prikkelen mij, doen mij goed voelen, brengen mij geluk en warmte. Mijn schat wekt deze gevoelens nog steeds in mij op als een harmonieus geheel. Zij maakt ze kompleet. Ik hou van haar als vrouw, als echtgenoot, vriendin, partner met een hart voor vrouwen én voor mezelf.
Want ik ben "pièce unique" voor haar, zoveel is zeker!
Voor mijzelf, ik verwijs terug naar mijn rationele ingesteldheid, heb ik uitgemaakt voor 85% hetero te zijn en met een voldoende 15% homoseksualiteit mijn leven verrijkt te hebben. En in die verdeelsleutel voel ik mij goed! Een lekkere cocktail!
Ik heb geen man nodig in mijn leven, maar wens eerlijk te zijn over de natuurlijke prikkels die ik soms ervaar. De natuur loochent zichzelf niet en dat wil ikzelf ook niet doen. Dat ik deze ervaringen rijk ben en ze wil inzien werkt positief in op onze relatie.
Toen zij eerder dit jaar besliste haar ouders op de hoogte te stellen van haar ware geaardheid heb ik haar gesteund en dat zal ik ook blijven doen.
Mijn schoonmoeder stelde mij nadien de vraag hoe ik verder zou kunnen leven met een "lesbische" vrouw. Het voorgaande heb ik haar duidelijk gemaakt.
Wel stond ik erop deze gevoelens niet in het kastje "homo" te duwen. Indien ik mij zo voelde zou ik daar ook open en eerlijk voor uitkomen. "Ik kan het ook niet helpen dat het niet zo is,": verklaarde ik met enige humor. Waarop zij na een diepe zucht antwoordde: "gelukkig maar!" Het werd plots een voordeel dat ik "bi" ben, zo zie je maar!
Wij weten dat onze relatie méér kans maakt op een verdere opbouw dan van veel heterorelaties kan gezegd worden. We weten ook dat voortdurend zal moeten getimmerd worden, maar dat zijn we in ons 20 jaar samenzijn al lang gewoon. We hebben al andere problemen moeten overwinnen en schade moeten herstellen.
Om de liefde voor elkaar kunnen wij zéér ver gaan en de ruimte en openheid in onze relatie zal voldoende zuurstof binnenlaten voor, laten we hopen, nog eens méér dan twintig jaar.
Mijn vrouw moet zich niet schuldig voelen met haar grote ontdekking "lesbisch zijn"! Dit is nergens voor nodig. Ze mag er trots op zijn dat ze voor haar geaardheid is willen opkomen en zich in de arena gooide. Ik zal haar steunen!
Eindelijk voelt ze zich thuis en in harmonie met haar eigen "ik".
Ik voel haar stralend geluk en het open bloeien; haar zelfaanvaarding is eerder een harmoniseringproces van aan flarden gescheurde stukjes leven.
Zij is voor mij steeds een mooie vrouw geweest, een stille kracht, een bron van inspiratie. Het maakt me ook een stuk gelukkiger te voelen dat zij eindelijk voet aan wal krijgt.
In de toekomst zal ik er meer dan waarschijnlijk rekening moeten mee houden dat ons gezinsleven uitbreiding krijgt. Een nieuw kind is geboren!
Het niet voorzien van de nodige ruimte is en kan niet in verhouding staan met onze liefde voor elkaar. We weten beide dat er geen weg terug is en een andere en nieuwe wind in onze relatie toelaten zal niet gemakkelijk zijn. Beide hopen we dat het geen vernietigende storm wordt.
Met een stevige fundering, gebaseerd op liefde kan zelfs dat overwonnen worden. Zichzelf verder verloochenen zou enkel tot zelfdestructie leiden en daar wordt niemand gelukkiger van!
Voor eventuele storm op zee, alle hens aan dek en vasthouden maar!

Woensdag 18 november 1998, 5u30, 's morgens.

Franklin



Aantal bezoekers sinds 18 januari 2009: 0084283