GETA - getrouwd en toch anders

MEISJES VAN DERTIEN

Meisjes van dertien, niet zo gelukkig. Meisjes van dertien, er net tussenin... Lang heb ik gedacht dat ik de enige was...

Ik schaamde mij dood en wist toen zeker dat er in mijn hele omgeving, school, stad, niemand was zoals ik. Ik was heel erg verliefd geworden op een lerares. Het verdriet om wat ik voelde en het besef van 'dit kan niet, dit mag niet', maakte me hoe langer hoe verdrietiger en bij haar vertrek uit school wist ik toen reeds: ik zou nooit meer zijn zoals andere meisjes van mijn leeftijd.. Ik was duidelijk rijper en voelde me vaak alleen. Ik durfde er met niemand over praten en wist me geen raad.

Bijna 15 was ik toen me net hetzelfde overkwam, weer een lerares, we werden zelfs vriendinnen en ik mocht mee op verlof. Midden al dat mooie werd mijn pijn groter, ik kon het haar niet vertellen. Het contact tussen ons is gebleven, ook toen ze ondertussen gehuwd met man en kind overzee uitweek en ik opnieuw achterbleef met een leeg gevoel omwille van het niet uitgesprokene.

Ik beleefde de rest van mijn tienertijd net zoals elk jong meisje. De vriendjes waren niet uit de lucht en telkens ik iets van het 'oud zeer' voelde, duwde ik het vastberaden weg. Voorbij die jaren! Weg dat gevoel! Ik wou een gezinnetje en gelukkig worden!

Mijn oprechte liefde voor Robert maakte me zo blij. Ik had voor 't eerst een man echt lief en met hem wou ik ongetwijfeld doorgaan. We beleefden drie zalige jaren vooraleer de stap te zetten naar een huwelijk waar we beiden naar uitkeken.

Na vijf jaar...onverwacht...paniek , ik wist me geen raad meer en werd er bijna ziek van, ik voelde mijn vriendschap voor een collega onvermijdelijk omslaan in verliefdheid. Daar had je het weer...en ditmaal kon ik het niet wegduwen. Mijn huwelijk was goed, heel goed zelfs en het gemis dat ik heel af en toe niet kon plaatsen schreef ik toe aan wat meer gedrevenheid en temperament dan dat van mijn echtgenoot, maar nu...

In tranen vertelde ik het tegen Robert die er toen reeds begrip voor kon opbrengen en me steunde toen ik het moeilijk had. Vanaf die dag liet het gemis me niet meer los. Ik had het nu voor het eerst uitgesproken, maar niet beleefd! Ik was toen 29 jaar.

Ik was 31 toen ik dan toch een relatie kreeg met een ongehuwde vrouw. Alles was nieuw voor me, ik was euforisch en wou alles beleven waar ik 18 jaar geleden zo'n schaamte had voor gevoeld. Omstandigheden hadden tot deze ontmoeting geleid en algauw bleek dat wij niet echt voor mekaar gekozen hadden. De vlinders in de buik veranderden snel in dankbare genegenheid. Mijn euforie verdween en ik bleef verder alle voorrang geven aan Robert. Deze relatie en een volgende bleken allerminst bedreigend te zijn geweest voor mijn huwelijk. Diep in mij bleef het verlangen sluimeren om de liefde waarvan ik droomde te mogen beleven met de vrouw waar ik me helemaal goed zou kunnen bij voelen.

Robert kende mijn verlangen. We praatten er uren, dagen en halve nachten over. Hij wuifde mijn zorgen weg door mij bijna te gaan stimuleren om door te gaan in wat me zo nodig was. Hij overtuigde me dat hij met die wetenschap kon leven en dat er tussen ons niets hoefde te veranderen. Algauw voelde ik dat ik niet meteen een
'op zoek gaand type' ben, maar ik voelde me rustiger en vooral beter in mijn vel.

...je keek me aan en sprak over niets en toch wist ik dat het dát was waarop ik zo lang had gewacht...

15 jaar gehuwd, 15 jaar blij en dankbaar met zo'n lieve man, en toch gebeurde h&eeacute;t. 15 maanden verliefd op jou Marieja en 15 maanden blij en dankbaar om het zo lang verhoopte beleven van een intense liefde met een vrouw. De vrouw die ik altijd al 'zocht'.

Hoe moet het nu verder? Hoe los je zoïets op? Met twee, met drie? Kiezen voor mezelf is kiezen voor het nieuwe geluk na alle verdriet van jaren... Ik heb haar lief. Hoe kan ik hem zoïets aandoen?? Ik hou ook zo vreselijk veel van hem...

Ik voelde me verscheurd. Hoe kan je in 's hemelsnaam je geluk bouwen op het verdriet van een ander? Ik weet het niet meer. Ik probeer me een beetje van hem los te maken. Hij doet hetzelfde. Hij slaagt er beter in dan ik. 'Ik wil dat je gelukkig bent' zegt hij. 'Maak je geen zorgen, we zien wel'.


Een jaar ging voorbij en de tijd heelde de wonden van de nieuwe situatie in ons leven. Het gaat heel goed nu. De bij mij altijd aanwezige angst dat één van ons dat niet zou volhouden heeft plaats gemaakt voor vertrouwen in de toekomst. De periode van hoogoplopende discussie, van af en toe crisis en van wennen heeft plaats gemaakt voor heel veel respect en begrip van alledrie.
De enige mogelijkheid om vol te houden en door te kunnen gaan. We werden elk wat milder. Angst en strijd hebben plaats gemaakt voor warmte en de aanvankelijke rivaliteit werd graag zien. We proberen zo eerlijk mogelijk uiting te geven aan onze verlangens en gevoelens en we houden rekening met elkaars 'zijn'. We kennen minder ups en downs en de momenten waarin ik van 'verscheurd worden' over 'gevangen zijn' naar 'ik hou dat niet vol' ga, zijn zeldzamer geworden. We maken van kleine gezellige momenten, grote momenten, door regelmatig dingen samen te doen. Uit eten, tv kijken, samen feesten, wandelen, samen ontbijten, ....

Ik zie hem graag als hij haar auto poetst, vroeg opstaat om koffie te zetten als ze vroeg uit werken moet en ons verrast met een grappig welkomstbriefje in de keuken. Ik zie haar graag als ze zijn lievelingschocolade meebrengt en zijn hemd netjes in de plooi strijkt. Ik ben vertederd als ik hen samen druk pratend in de badkamer aantref, elk met de ochtendlijke bezigheden, me begroetend met een zoen.

Het zou mooi zijn als elk van ons weer kon dromen en plannen maken. We zijn voorzichtig. We leven één dag per keer en kijken niet te ver vooruit. Ik droom van een oplossing die geen van ons pijn moet doen. Ik vertrouw ondanks alles op de toekomst. Ik koos voor 'leven' en voor 'mezelf mogen zijn' en ik ben heel dankbaar!

"Ik ging naar de bossen om bewust te leven. Ik wilde het merg uit het leven zuigen. Alles vermorzelen dat geen leven is, Om niet bij mijn dood te ontdekken, Dat ik niet geleefd had....."(Henry Thoreau)

Chantal 1996


Aantal bezoekers sinds 18 januari 2009: 0089131