GETA - getrouwd en toch anders

ONS VERHAAL

Ik moet zo'n acht jaar geweest zijn. In die tijd zond de BRT op woensdagnamiddag (naast het obligate "Nonkel Bob") geregeld ook theaterproducties van het Antwerps Jeugdtheater uit. Doonroosje, Roodkapje, Repelsteeltje, Assepoester en Sneeuwwitje, ze passeerden allemaal de revue.

Eén toneelstuk herinner ik me nog levendig... en dan voornamelijk de hoofdrolspeler. Hij moet zo oud geweest zijn als ik toen ... een schoorsteenvegertje, gekleed in een aansluitende zwarte broek, blote voeten, bloot bovenlichaam. Zwarte vegen op benen, aangezicht en lichaam (wat wil je, met zo’n beroep!) gaven hem een onweerstaanbaar uiterlijk. Avonden heb ik voor het inslapen aan hem gedacht en over hem gefantaseerd; een mengeling van ongekende opwinding, compassie, bewondering en zelfs afgunst.

Op het eind van de lagere school hebben mijn ouders mij via de mutualiteiten op vakantie gestuurd naar Zwitserland ("kartonnen dozen" waren voor mijn generatie gewoon een primitief en onpraktisch reisattribuut). In mijn groep zat een blonde jongen


uit mijn dorp, kleiner dan ikzelf, met een aantrekkelijke glimlach. Ik heb de hele tijd in zijn nabijheid doorgebracht; bergen heb ik die 2 weken eigenlijk nauwelijks gezien.

Eenmaal terug thuis overviel mij een gevoel van leegte, gemis, eenzaamheid, nostalgie. Ik begreep er niks van... ook mijn moeder niet. zij vroeg zich af of ik met één of andere ziekte was thuisgekomen. Tot ik besloot om met de fiets op zoek te gaan naar mijn vriendje. Uren heb ik mij verdekt opgesteld bij zijn huis om toch maar een glimp van hem op te vangen... tevergeefs. Uiteindelijk begon het nieuwe schooljaar. Ik begon aan mijn middelbare studies, en stilaan vervaagden mijn rare gevoelens.

Tegen mijn vijftiende kocht ik een bromfiets waarmee ik die zomer de hele tijd alleen rondreed. Echte vrienden had ik toen niet, ik leefde sinds lang exclusief voor mijn muziekstudies. De piano was m'n beste vriend... niemand in mijn klas deelde die passie.


Bij zonnig weer trok ik naar het openluchtzwembad van Brasschaat. Daar bewonderde ik de knappe gebruinde kerels die zich uitsloofden om bij het vrouwelijk schoon in de smaak te vallen. Dat vrouwelijk schoon heb ik nauwelijks een blik gegund... die kerels daarentegen! En steeds weer die rare gevoelens van leegte, gemis, opwinding, afgunst, eenzaamheid, nostalgie.

Dan ging het plots veel beter! Nu ik de lagere humaniora beëindigd had, gaven mijn ouders eindelijk toe aan mijn wens om naar het conservatorium te gaan. Gedurende zes fantastische jaren heb ik mij uitgeleefd in een regime van studeren, oefenen, repeteren, musiceren, ontdekken en genieten.

Bovendien bleek ik uitzonderlijk begaafd te zijn... de(inter)nationale onderscheidingen bleven niet uit. Ik begon blijkbaar de interesse te wekken van mijn vrouwelijke medestudenten (waaronder mijn echtgenote!). En ik? Ik had alleen oog voor mijn partituren en oren naar mijn docenten en de recentste plaatopnames van mijn favoriete vertolkers. Op m'n achttiende versloeg ik de concurrentie en werd aangenomen in één van de beste Symfonische orkesten van het land... en nog steeds blind en doof voor alle "vrouwelijke interesse". Vriendinnen genoeg... om over klassieke muziek


te discussiëren (?!). Tijdens de zomers trok ik op muziekkamp,


met in mijn kielzog enkele "smachtende" medestudentinnen. Uiteindelijk heeft er toch eentje mijn belangstelling weten te wekken, en de "vakidiotie" smolt weg voor een eerste verliefdheid: handjes vasthouden, onhandigheid


uit verlegenheid (een totaal gebrek aan ervaring!) en de hele santenboetiek. Met haar vond ik een trouwe, lieve, opgewekte, knappe, muzikale levensgezel die mij perfect aanvoelde. Onze (zedige) "vrijage" heeft vier jaar geduurd, en in 1978 zijn we gehuwd.

Na wat medische probleempjes konden we onze familieplanning uiteindelijk concretiseren en in 1983 kregen we onze eerste dochter. Respectievelijk twee en vier jaar later deden we dat nog eens met glans over (een dochter en een zoon).

Ik had alles om gelukkig te zijn... en ik was dat dan ook: een lieve vrouw, drie schatten van kinderen, een mooi huis, een drukke carri&eeacute;re, succes in de muziekwereld.


En toen, we waren zo'n vijftien jaar gehuwd, zachtjes aan, nauwelijks merkbaar, veranderde er iets in mij. Ik voelde me niet meer goed in mijn vel, ik miste iets... maar wat? Ik merkte dat ik terug die dwingende belangstelling begon te krijgen voor mijn mannelijke medemens. Het gemis, de nostalgie, de eenzaamheid, de opwinding, het kwam allemaal terug. Maar nu wist ik wel beter: deze gevoelens waren abnormaal, konden niet, mochten niet, waren ziekelijk! Mijn vader, die z'n afkeer voor homoseksualiteit nooit onder stoelen of banken had gestoken (" ze moesten die kerels allemaal tegen de muur zetten en afschieten met een geweerloop in hun ...") had me op dat vlak duidelijke "instructies" gegeven. Toen begon voor mij een vermoeiend mentaal dubbelleven: aanvankelijk ontkennen, dan negeren, (h)erkennen, uiteindelijk verstoppen. Bij mijn vrouw begonnen alarmlichtjes te knipperen. De intimiteit (die er achteraf gezien volgens haar eigenlijk nooit echt voldoende geweest was) verdween stelselmatig, zij voelde een "afstand" tussen mij en haar, een soort muur. En ik telkens maar weer haar gevoelens minimaliseren en de ongedefinieerde verwijten afwimpelen.

Met de komst van het internet in huis (± 2000) kwam mijn geheime gevoelsbeleving in een stroomversnelling. Ik kon plots via de pc allerlei informatie oproepen in verband met mijn (verborgen) geaardheid. Ook een heel arsenaal aan chatboxen, discussieforums en fotoalbums lag binnen handbereik. Na een tijdje vonden de kinderen sporen terug van mijn surfgedrag op de huiscomputer. Ze hebben dit onder mekaar besproken, maar toen beslist om mij er niet mee te confronteren. Mijn vrouw was helemaal niet geïnteresseerd in dit nieuwe medium... ze begreep maar niet waarom ik telkens tot laat in de nacht aan het scherm gekluisterd bleef. Ondertussen was ik het neutraliseren van haar onrust en het ontkennen van haar beschuldigingen al aardig gewend.


Met een pseudoniem heb ik toen m'n intrede gedaan in de virtuele homowereld. Tot mijn grote verbazing bleek ik helemaal niet de enige gehuwde man met "verboden neigingen" te zijn! Velen wilden daarenboven hun verborgen geaardheid zo snel mogelijk in de praktijk omzetten, en ik kreeg dus regelmatig "uitnodigingen".

Daar wilde ik niet op ingaan... ik vond dat ik dat niet kon maken tegenover mijn vrouw. Toch wilde ik wel eens zo'n "soul mate" in levende lijve ontmoeten. In 2004 was het zo ver. Na een eerste totaal mislukte ervaring heb ik vervolgens met knikkende knieën concreet afgesproken met iemand, wiens reactie op mijn zoekertje ik oprecht, lief en interessant vond. Ook in werkelijkheid zagen we mekaar blijkbaar goed zitten want we hebben de hele avond gepraat en ervaringen uitgewisseld... wat een belevenis!


Buiten onze regelmatige chatsessie's, ontmoetten we mekaar daarna slechts sporadisch, maar de affectie voor mekaar groeide zienderogen.

Onze eerste seksuele ervaring hebben we slechts vele maanden later gehad... en dat was goed zo... wij wilden immers geen stappen overslaan, wel veel praten, mekaar goed leren kennen, waarderen, begrijpen, er zeker van zijn dat we meer wilden dan een gewone vriendschap.


Vanaf dat moment was het voor mij duidelijk dat ik mijn vrouw ging inlichten over mijn ware aard. Daar heb ik verschillende maanden over gedaan... en dan nog waren het de omstandigheden die mij uiteindelijk verplichtten om uit de kast te komen: begin 2005 bereikte de onvrede van mijn echtgenote over mijn manifest gebrek aan engagement en inbreng in ons huwelijk een hoogtepunt. Voor het eerst maakten wij dagenlang ruzie over onbenulligheden... tot ik van haar te horen kreeg dat het onder de gegeven omstandigheden misschien wel beter was om na te denken over een scheiding. Ik was geschokt door haar voorstel en vreesde dat het haar ernst was.

Als ik wilde voorkomen dat ze pas nadat we uit elkaar waren op de hoogte zou zijn van de ware reden van mijn afstandelijke houding, moest ik haar alles zo snel mogelijk opbiechten... die avond is haar wereld ingestort. Wij hebben een hele avond en nacht gepraat (ik heb vooral geweend). Ze heeft "het" letterlijk uit me moeten sleuren... kon het niet geloven, begrijpen, vatten.. dacht dat ik misschien doodziek was, of een maîtresse had.


Van de daaropvolgende dagen herinner ik me nog bitter weinig. We waren beiden uitgeteld .. zoveel verwarde gevoelens: schuld, verlegenheid, gêne van mijn kant ... onbegrip, boosheid, paniek van haar kant.


Pas na enkele dagen is de omvang van ons probleem tot haar doorgedrongen... en pas veel later besefte ze dat er misschien ook wel consequenties aan verbonden waren.


We hebben wat afgepraat die dagen... meestal tijdens lange wandelingen in de nabijgelegen bossen: discussiëren, verwijten, troosten, opbiechten, doorgronden, voorzichtige toekomstperspectieven, etc.

Na enkele weken kwam er terug wat rust in onze relatie. Ik kon mijn vriend nu min of meer regelmatig ontmoeten met het medeweten van m'n vrouw. Op dat ogenblik waren de kinderen nog niet op de hoogte van onze problemen. We moesten constant opletten om onze gemoedstoestand niet aan hen te tonen.


In die periode onderhielden wij voorzichtige contacten met een medisch vertrouwenspersoon. Zijn oplossing (onmiddellijke scheiding) shockeerde ons danig; dit was voor ons een brug te ver en de consultaties werden stopgezet.


Die zomer gingen we met ons gezin voor een maand naar zee. Van daaruit moest ik voor een concert enkele dagen naar het buitenland... en mijn vriend ging mee. Tijdens mijn afwezigheid begon het mijn vrouw eindelijk te dagen dat de relatie met mijn vriend ook een seksuele component had. Ik had haar dat al voorzichtig uitgelegd, maar blijkbaar had ze zich tot dan voor die realiteit afgesloten. Nu drong het pas echt tot haar door ... en deze wetenschap ontredderde haar totaal.


Aan zee hebben de kinderen voor het eerst gemerkt dat hun ma heel ongelukkig was.


Voor de laatste twee weken van augustus vertrokken onze kinderen terug naar het binnenland... en hebben mijn vrouw en ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om terug met mekaar in het reine te komen.

Vele kilometers hebben we langs de branding gewandeld en langzaam terug mekaars vertrouwen gewonnen. Van in het begin van de crisis hebben we mekaar steeds volledige eerlijkheid en openheid beloofd, ook al leidde dit soms tot pijnlijke situaties. Ook ontstonden er in die tijd schuchtere contacten tussen ons beiden en mijn vriend en zijn vrouw. Wij hoopten dat onze echtgenotes bij mekaar een lotgenote zouden vinden, zodat ze mekaar konden opvangen en helpen. Jammer genoeg is na enkele "uitstapjes" gebleken dat hun aanvoelen van de problematiek, de keuzes voor oplossingen en hun karakter zo ver uit mekaar lagen dat verdere contacten heel moeilijk bleken. Na de scheiding van mijn vriend en z'n vrouw zijn de contacten met haar dan ook nagenoeg stilgevallen.


Toch was het voor mijn vrouw van het grootste belang om mijn vriend goed te leren kennen. Ze wilde begrijpen en aanvoelen wat mij zo boeide in hem. Regelmatig komt hij bij ons aan huis, en sinds hij door z'n scheiding alleen woont, komt mijn vrouw geregeld bij hem over de vloer. Zelfs een weekendje in het buitenland met ons drietjes behoorde tot de mogelijkheden. Ook tussen onze kinderen en mijn vriend gaat het overigens fantastisch!

Eenmaal terug thuis van vakantie hebben we samen de kinderen ingelicht. Die bleken al een tijdje zware vermoedens te hebben (cfr. de ontdekking van mijn surfgedrag). Hoewel ze ongerust waren, was hun reactie kalm, begrijpend, en zeer positief.


Het feit dat wij hen samen als koppel hebben ingelicht betekende ongetwijfeld een grote opluchting voor hen; zo begrepen ze dat er bij hun ouders wel veel verdriet zat, maar zeker geen rancune of vijandigheid.


In die periode hebben we ook contact gezocht met een psychiater/therapeut. De verstandhouding was deze keer optimaal en wij hebben ongelooflijk veel steun gehad aan die sessie's. Nooit werden ons kant-en-klare oplossingen aangeboden/opgedrongen, maar veeleer leerden wij door introspectie en een open dialoog aan te voelen welke nieuwe wegen we wilden inslaan. Tegelijkertijd zijn we toen ook gestart met het bijwonen van de vergaderingen van de G.E.T.A. praatgroep in Gent. Het was een enorme opluchting daar vast te mogen stellen dat er nog zoveel koppels zijn die, net zoals wij, op een positieve en respectvolle manier willen trachten dit probleem te verwerken.


Zoveel mensen, zoveel oplossingen en keuzes. We hebben daar heel wat vrienden voor het leven gemaakt. Mekaars problemen en gevoelens zo goed begrijpen, dat schept een hechte band.


We zijn gaan inzien dat we dit probleem niet voor onszelf hoefden te houden, dat we het aan de buitenwereld mochten communiceren, dat we niet bang hoefden te zijn voor de reactie's die daar ongetwijfeld op gingen komen.

Stilaan werd de kring van "ingewijden" groter: eerst enkele vrienden, collega's, dan mijn broers en schoonzussen, mijn moeder, en tenslotte ook de ganse familie van mijn vrouw. Nooit kregen we ook maar één negatieve reactie op onze onthullingen. Er was steeds een groot respect voor de wijze waarop wij trachtten met onze problematiek om te gaan, voor de kracht en de wijsheid van mijn echtgenote, voor de soepelheid en het begrip van de kinderen.


Toch zijn we zeker niet zonder moeilijkheden gegroeid naar onze uiteindelijke oplossing. Ik had het er bijvoorbeeld heel moeilijk mee om mijn vrouw te volgen in haar denkoefening over een mogelijke scheiding. Ik heb moeten leren inzien dat zij het recht heeft om alle optie's te bekijken, te evalueren... en er uiteindelijk één uit te kiezen waarbij zij zich goed voelt; waarbij ze zich het recht toeeigent om zelf haar toekomst te bepalen... een toekomst waarin ik misschien niet langer een hoofdrol zal spelen. Zij, van haar kant, heeft moeten leren om mij los te laten, om te accepteren dat mijn vriend een steeds grotere rol ging spelen in mijn affectieve leven. De kinderen hebben moeten groeien in het idee dat de echtelijke relatie van hun ouders plots eindig bleek, en dat er een nieuwe alternatieve gezinssituatie stond aan te komen. Maar al bij al heeft dit onze familiebanden eerder versterkt: mijn vrouw en ikzelf zullen steeds een grote emotionele band met mekaar behouden, en naar de kinderen toe verandert er eigenlijk helemaal niks wat affectie en bezorgdheid voor hun toekomst betreft.

En zo zal er binnen enkele weken een nieuwe, ongekende fase in ons leven starten: onze huidige woning hebben we verkocht en mijn echtgenote en ik hebben beslist om E.O.T. aan te vragen. Dit zal haar in staat stellen om een nieuwe persoonlijke eigendom aan te kopen en nieuwe opties voor haar toekomst open te houden. We zullen niet ver van mekaar wonen (in dezelfde stad) en zeker en vast nog heel veel contact met mekaar hebben. De jongste twee (19 & 21) komen bij mij wonen... tot ze op eigen benen zullen staan (de oudste van de drie woont reeds samen met haar vriend).


Ik hoop overigens zo snel mogelijk met mijn vriend samen te gaan leven. Die nieuwe situatie zal mij en mijn echtgenote echter nooit doen vergeten hoeveel mooie en gelukkige jaren we samen mochten doorbrengen. We zullen die, samen met onze kinderen, ongetwijfeld blijven koesteren en meenemen in onze rugzak,


op weg naar een nieuwe toekomst.

Luc en Martine


Aantal bezoekers sinds 18 januari 2009: 0084283