GETA - getrouwd en toch anders

THE STORY OF MY LIFE

Hoe te beginnen aan het verhaal dat mijn leven totaal veranderde? Hoe te vertellen dat je 52 jaar oud, uiteindelijk homo bent, tot onlangs gehuwd bent geweest en een dochter van 23 en een zoon van bijna 22 jaar hebt? Waarom trouw je met een vrouw als je homo bent? Waarom wacht je tot je 46 jaar oud bent om je te outen?

De heel lange fase voor de coming out.


Ik heb zo lang gewacht met me te outen, omdat ik toen niet wist dat ik homo was en vooral omdat ik het niet wou weten. Nu besef ik dat er vroeger duidelijke signalen zijn geweest. Had ik toen in een "homovriendelijk klimaat" geleefd, had ik mezelf sneller als homo aanvaard? Wie kan daar een antwoord op geven? Mijn (streng) katholieke opvoeding, de ernstige relatieproblemen tussen mijn ouders en de maatschappelijke intolerantie waren toen niet bevorderlijk voor een snelle coming - out. Ik was er van overtuigd en het werd me ook zo aangepraat en voorgeleefd (al was dat vaak slechts een façade), dat mijn geluk lag in een huwelijk: mannetje, vrouwtje, huisje, tuintje, boompje, kindjes...

Maar die vreemde aantrekkingskracht naar mannen toe bleef bestaan. Als ze af en toe opdook, werd ze snel en vakkundig in de kiem gesmoord. Maar ze kwam terug, hoe hard ik het ook probeerde om ze onder de mat te vegen. Telkens weer, lukte het om ze te elimineren. Ik maakte mezelf immers wijs dat alles prima verliep. We waren immers toch een "modelgezin"! Een goed betaalde baan die ik graag deed, 2 prachtige kinderen die goed studeerden en openbloeiden, een vrouw die me graag zag, ik die hen graag zag, veel contacten met de familie, vrienden... Kortom... "alles mooi onder controle".

We voldeden aan de normen van het "ideale gezin".

Hoe de coming out niet meer kon uitgesteld worden.

Het heeft geduurd tot 2000, maart, april...
De aankoop van een computer, internet... een nieuwe wereld ging voor me open. Ik ging homosites opzoeken. Foto’s, chatrooms... Ik schaamde me, voelde me rot, schuldig... maar de aantrekkingskracht was te groot. Ik leerde Peter kennen, wat een geluk dat hij toen op mijn pad kwam! Hij was wel veel jonger, had twee jonge kinderen, was bi en heel recent verwikkeld in een scheidingsproces. Wat heeft hij me prima gecoacht. Nu besef ik pas dat hij "misbruik" van me had kunnen maken. Immers mijn eerste pasjes in het "homolandschap"...
Ik vermoed dat ik tot veel bereid was in ruil voor "aandacht" in een nieuwe wereld die ik niet kende, maar waar ik zo hevig naar hunkerde. We waren heel eerlijk en open. Zo hebben we elkaar verder geholpen in het besef dat ieder van ons keuzes moest maken, een eigen weg moest inslaan en er ook de gevolgen van moest dragen.
Het was een periode van dagelijks chatten, mailen of telefoneren. Toen heb ik de keuze gemaakt van voortaan eerlijk met mijn gevoel om te gaan, van niets meer onder de mat te schuiven...
Mijn vrouw merkte dat er iets aan de hand was.
Ik heb het toen bevestigd, maar wist toen niet echt wat het was.
Ik was op mijn 16 de immers "echt" verliefd geweest (dacht ik toen!) op een meisje, was getrouwd, had twee schatten van kinderen… en voelde me aangetrokken tot mannen, wat ik eigenlijk niet wou. Heel erg verwarrend allemaal!
Met als gevolg, veel ruzies, spanningen thuis omdat ik verslaafd leek te zijn aan mijn PC. Ik beloofde mijn vrouw dat ik haar zou inlichten als het voor mij eenmaal duidelijk zou zijn. November 2000 werd het me eigenlijk duidelijk. Ik durfde echter geen initiatief nemen om het te vertellen. Tot ze me in december vroeg of ik het al wist. Ja dus!

Het werd het moeilijkste gesprek dat ik ooit heb moeten voeren. Ik vertelde haar dat ik me aangetrokken voelde tot mannen. Haar wereld stortte in. Dat had ze nooit kunnen vermoeden!
Ze vermoedde dat ik iets had met een vrouwelijke collega, noemde me ziekelijk, pervers, gestoord, rijp voor een psychiater...

Ondertussen had ik dankzij Peter geleerd van eerlijk om te gaan met mijn gevoelens en die van anderen te respecteren. Dan zou immers alles goed komen, hoe het er ook uit zou zien.
Ik besefte maar al te goed dat, als ik mezelf zou verloochenen, ik lichamelijk of psychisch ziek zou worden. Mijn keuze was gemaakt, als ik bi of homo zou zijn, dan wou ik dat aanvaarden. Ik had ondertussen geleerd dat, als ik een stap in de homoaanvaarding zou zetten, er geen weg meer terug zou zijn.

Hoeveel gesprekken heb ik daar niet met Peter over gevoerd... Het lukte me om mijn schuldgevoelens opzij te zetten. Ik had immers niet gekozen om bi of homo te zijn. In tegendeel, ik had 46 jaar tegen dat gevoel gevochten! Toen ik me in december 2000 outte, had ik mezelf als bi aanvaard. Dat gevoel was ok... Maar wat er mee te doen? Ik wou experimenteren om te weten te komen of wat er in mijn hoofd zat, wel bij me paste.
Misschien had ik mezelf wel ingebeeld dat ik bi was. Misschien had ik een midlifecrisis, of een psychiatrische aandoening? Omdat ik de keuze had gemaakt om eerlijk te zijn (wat ik nu nog steeds uitermate belangrijk vind) en gezien mijn vrouw dat waardeerde, kreeg ze toegang tot mijn mails, chats, sms-berichten…
Zij dacht dat, als ze wist wat er gebeurde, ze controle had over de situatie en het voor haar leefbaar zou blijven.

De eerste schuchtere pasjes in "homoland"

In april 2001 zette ik mijn eerste bange pasjes in homoland... De eerste keer fysiek contact met een man... Wat was ik bang en tegelijkertijd... hoe verlangde ik ernaar! Het experimenteren was toen noodzakelijk om te kunnen groeien en te kunnen weten wat ik echt wou... Maar nu wil ik die soort ervaringen niet meer. Ik had snel door dat ik meer wou dan enkel dat.

Van bi naar homo

Na het experimenteren heb ik heel mooie ervaringen gehad. Ik ben tweemaal verliefd geworden op een man en heb ervaren dat ik homo was en niet bi. Allebei waren ze getrouwd. De eerste deed alles stiekem, de tweede heel open. Wat een verschil! De tweede scheidde buiten alle verwachtingen, heel snel en had geleerd dat een relatie met een getrouwde homoman, voor hem, niet mogelijk leek. Ik dacht toen nog dat het kon.

In 2004 heb ik mijn huidige vriend leren kennen. Zijn vrouw en kinderen wisten toen nog niet dat hij homo was. Begin 2005 heeft hij zich geout bij zijn echtgenote... In juli 2005 heb ik het eindelijk aan "mijn" kinderen verteld. Gelukkig waren ze breeddenkend en hadden ze een vermoeden. Ik vertel dit nu erg beknopt en het lijkt alsof het misschien allemaal heel vlot en vanzelfsprekend ging. In tegendeel! Bij het experimenteren was er enerzijds het sterke verlangen, anderzijds de noodzaak van veilig vrijen en achteraf de vragen en onzekerheden of het "dat wel was wat ik echt wou".

Bij de relaties die afsprongen moest ik telkens opnieuw dooreen rouwprocess... Mijn vrouw voelde aan dat ze me "moest" opvangen maar vond het tegelijkertijd erg pijnlijk te zien hoe ik er onder leed... Nu pas voel ik aan hoe graag ze me wel zag!
Bij de reacties thuis horen anderzijds veel tijd, tranen, boosheid, onbegrip... Tot het uiteindelijk proberen van er mee om te gaan en het recent (mei 2007) proberen aanvaarden.

Het zoeken van steun, hulp...

September 2005 hebben we hulp gezocht bij een psychiater. Ondertussen probeerden mijn vriend, ik en onze echtgenotes open en eerlijk met de nieuwe situatie om te gaan. Oktober 2005 gingen we voor de eerste keer naar de Geta. Het doel van onze bezoeken aan de psychiater en de Geta was aanvankelijk: "Hoe kunnen we nog verder met elkaar?" We wilden het echt proberen en we irriteerden ons mateloos aan de mensen (Geta) die ons de boodschap stuurden: "Waar beginnen jullie aan?"

De scheiding

Mei 2006 gingen mijn vriend en ik enkele dagen op reis. In juni was er de Geta uitstap. Mijn echtgenote heeft toen op heel korte tijd geleerd (met steun van haar familie) dat ook zij keuzes had (terwijl ze al die jaren dacht dat ze niet anders kon dan alles ondergaan). In juni is, in overleg, beslist dat het de beste oplossing zou zijn dat ik thuis zou weggaan... In augustus ben ik in Gent, alleen gaan wonen. Ik heb toen heel veel daadwerkelijke en psychologische steun gehad van mijn vriend, zijn echtgenote en van heel veel Geta-leden. Dat deed ongelofelijk veel deugd! Ik werd thuis niet echt aan de deur gezet, maar "praktische" hulp heb ik niet echt gekregen.

De echtscheiding in onderlinge toestemming (EOT), is toen gestart. Gelukkig is het geen "vechtscheiding" geworden. Het lukt hoor, als er aan beide kanten, of aan een kant, (veel) water in de wijn wordt gedaan!

Alles ging toen in een stroomversnelling... Ik heb me geout bij mijn familie, bij vrienden, op het werk... Ik had toen heel veel schrik om negatieve reacties te ontvangen.

Nadien bleek dat ik me "onterecht?" zorgen heb gemaakt. Wat een ongelooflijke luxe nu, van overal "out" te zijn! Zoveel energie en tijd die vrijkomt! Enkel bij mijn schoonfamilie ben ik tot nog toe in een soort "ban" geslagen. Ze willen blijkbaar niets meer met mij te maken hebben. Ik kan het hen niet kwalijk nemen! Mijn echtgenote en ik leken wel het ideale koppel te zijn. Wellicht voelden ze omwille van een soort aardbeving of tsunami hun fundamenten wankelen? Ik verwacht niet dat het nog goed komt! Komt het goed, des te beter!

Het langzame herstel van familiale banden

Gelukkig is sinds eind 2006 de band met de kinderen grotendeels hersteld.
Na de scheiding (augustus 2006) hebben ze het maandenlang erg moeilijk gehad.
Het is niet meer zoals vroeger (ik woon niet meer bij hen "thuis") maar we zien elkaar bijna wekelijks. Ideaal is het niet, maar ik ben heel blij dat die contacten er kunnen zijn!

De band met een van mijn broers is nu zelfs veel beter geworden. Tijdens een vergadering van de Geta, waarop familie was uitgenodigd, heeft hij na het horen van al die verhalen, een andere kijk gekregen op holebi’s.
En ik, heb een heel andere kijk op hem gekregen. We kunnen nu met een goed gevoel verder, al weten we niet waar we zullen arriveren.

Zelfs met mijn oudste broer is het nu (juli 2007) geen probleem meer dat ik homo ben. Ik ben er met mijn vriend op bezoek gegaan. En we zijn heel positief ontvangen! We voelden ons allebei erg welkom. Als iets "goed komt" tegen alle verwachtingen in, wat kan je nog meer verwachten?

Hoe het verder gaat met mijn vrouw (ik noem haar nog zo, ondanks de echtscheiding in maart 2007 is uitgesproken)... ik hoor en zie haar nog af en toe. Soms is het gezellig, soms irriteer ik me mateloos, zonder ik het durf te zeggen. Dan denk ik... "Zo hoeft het voor mij niet meer!" Wellicht zoeken we allebei een nieuw evenwicht. We zien wel hoe het verder evolueert!

En nu, na het keerpunt?

Sinds ik in Gent woon heb ik een druk maar gezellig leven (als nieuwe man: wassen, kuisen, strijken, eten maken… ) Ik doe naast mijn fulltime baan, vrijwilligerswerk en heb veel nieuwe vrienden gemaakt. Met "de vriend" waarmee ik een relatie heb (ik heb hem leren kennen in 2004) wil ik verder gaan. We willen alvast proberen... Tussen zijn echtgenote en mij gaat het prima. We zijn graag in mekaars buurt. Ondanks alles hebben we een positief gevoel bij elkaar.


Hun kinderen en familie gaan positief om met de situatie en met mij. Ik wou dat het ook kon met mijn echtgenote en kinderen... We zien wel wat de toekomst brengen zal.

Mijn vriend en ik ... We ontmoeten elkaar veel te weinig.
In augustus verhuizen hij en zijn echtgenote, elk naar een aparte woonst te Gent. Wellicht zien we elkaar dan veel vaker! Later gaan we wellicht samenwonen in de buurt van zijn echtgenote. Begin juni hebben mijn vriend en ik onze eerste "emotionele crisis" gehad. Midden juli, onze tweede. Homorelaties zijn blijkbaar ook heel "gewone" relaties. Gelukkig hebben we er veel over kunnen praten en kunnen we nu weer verder. Praten is de "sleutel tot het openen van slagbomen die in de weg lijken te staan". We weten al een hele poos wat we allemaal gemeen hebben. Nu pas komen we te weten en voelen we aan waarin we verschillen. We hebben er voor gekozen van elkaar niet te willen veranderen, maar elkaar de ruimte te geven om te kunnen zijn wie we zijn. Het komt dus goed!

Tot besluit

Dit is mijn unieke verhaal.
Ik ben God niet. Dit is dus niet "de" waarheid. Mijn verhaal kan geen kopie zijn voor dat van anderen. Ik kan anderen niet helpen. Anderen kunnen wel iets leren uit mijn verhaal als het op hun "levenspad" past. Iedereen moet zijn/haar eigen unieke weg zoeken en volgen. Iedereen moet nieuwe wegen durven of kunnen inslaan. Dat kan pas, als je het oude loslaat en vertrouwen hebt in de toekomst!

Wat ik wil meegeven:

Volg je gevoel
Respecteer dat van anderen
Laat los, … als je vast komt te zitten.
Dan komt alles goed
Ook al verloopt je leven
wellicht helemaal anders dan je verwachtte.

En… het is nooit te laat!

MARC 2007



Aantal bezoekers sinds 18 januari 2009: 0084283