GETA - getrouwd en toch anders

Piet en Els, 22 jaar gehuwd en dan de outing

Tijdens ons huwelijk kreeg ik geregeld de kritiek dat ik naar Els toe niet affectief genoeg was. In het begin zocht ik naar oorzaken daarvoor, maar blijkbaar in de verkeerde richting.
Rond mijn 35 jaar raakte ik met mijzelf in de knoei door een intense vriendschap met een vriend (geen relatie!!!). Stilaan begon ik in te zien en voor mijzelf toe te geven dat ik eigenlijk meer op mannen viel. Omdat we toen al onze drie kinderen hadden, vond ik dat mijn opdracht in ons gezin lag en dat ik mijn best moest doen om het vol te houden.


Toch kwamen steeds weer de opmerkingen van Els i.v.m. gebrek aan affectie, spontane aanrakingen, eens knuffelen,… Zij zocht de oorzaak bij zichzelf, ook al vertelde ik haar dat het gebrek daar niet lag.
In maart 2006 vroeg Els mij op een avond of ik soms niet sterk op mijn broer Bart, die homo is, leek. Voor haar was het nog de enige uitleg voor mijn "afstandelijk zijn". Ik bevestigde het, want wou het al een tijdje vertellen, maar had er het lef niet voor. Haar reactie was dat er veel puzzelstukken op hun plaats vielen, maar er rezen dan weer duizenden vragen.
Els wou het tussen ons twee houden, maar ik kon dat niet. De kinderen, toen 17, 19 en 21 jaar oud, vertelde ik over mijn " homo zijn". Elk op hun beurt toonden ze begrip en lieten ze mij voelen dat ik toch hun papa was en bleef. Vooral de jongste vond het enorm positief dat ik zo eerlijk met haar was. Dat ontroerde mij erg. Ik was (en ben) er hen heel dankbaar voor.
Enkele goede vrienden en ook enkele collega’s reageerden heel begripvol. Zij ontroerden mij door hun meegevoelens en door hun respect. Sommigen onder hen waren er helemaal niet over verwonderd dat ik homo ben.
Een paar maanden later zocht ik de praatgroep GETA op. Wat was dat een openbaring!
Ik, die dacht een grote uitzondering in deze maatschappij te zijn, ontmoette verschillende lotgenoten die mij volledig begrepen en zo veel belevenissen deelden! Vanaf die avond kreeg mijn leven een andere wending.
Ik voelde mij niet meer alleen met mijn problemen. Het werd geen gemakkelijker, maar een totaal ander leven.
Thuis ging het er heel wisselvallig aan toe. De eerste maanden viel het mee, maar stilaan evolueerde ik emotioneel en nam meer afstand van Els. Dat bracht vanzelfsprekend steeds meer spanningen met zich mee. Els ging enkele keren mee naar de praatgroep, maar voelde zich niet zo aangesproken als ik. We zochten een therapeute op. Els haakte snel af, omdat ze “het oude” wou vasthouden. Ik had er wel wat aan: de therapeute gaf mij inzichten mee, waardoor ik verder kon. Het bleef niet bij “zich schuldig voelen”, want dan hou je het niet vol.
Mijn broers en zus hebben mij meteen gesteund en toonden begrip, ook naar Els toe. Ongeveer een jaar na mijn outing vond ik dat scheiden de beste stap naar de toekomst was. Els klaagde al lang genoeg dat ze veel tekort kwam. We konden beiden nog een betere toekomst opbouwen, hopelijk met een nieuwe partner.
Daar ging Els niet mee akkoord. Zij wou ons gezin niet uit elkaar zien vallen. De kinderen stonden er wel achter. Zij wilden ons gelukkig(er) zien, ook al was dat niet als koppel.
Van Els mocht ik gerust een partner zoeken en dan kon alles nog geregeld worden. Die mening deelde ik niet. Na een poos werd informatie ingewonnen bij een notaris.
Nu (2,5 jaar na de outing) is de E(chtscheiding) O(nderlinge) T(oestemming) ingezet en wordt de scheiding een feit. Toch gaat Els er nog niet volledig mee akkoord , maar ze wil het niet blijven tegenhouden. Zij maakt me nog veel verwijten. Geen gemakkelijke periode voor alle partijen.
Mijn moeder weet nog niet zo lang van onze problemen af en zij heeft het er heel moeilijk mee. Zij heeft zelfs nog niet verwerkt en aanvaard dat mijn broer homo is.Mijn schoonouders zijn door Els op de hoogte gebracht. Zij merkten al een hele tijd dat Els niet gelukkig was. Haar moeder vindt dat de scheiding een kans is om daarna gelukkiger te worden. Die reactie, die ik niet van haar had verwacht,vind ik heel juist en positief.
De broers en zussen van Els zijn nog niet allemaal op de hoogte van onze situatie. De eerste zus die het te horen kreeg, bracht helemaal geen steun voor Els, enkel kritiek en berichten over wat zoal over mij in het dorp wordt verteld gedurende de laatste jaren. Daar hebben we helemaal geen boodschap aan. Hopelijk wordt wat meer begrip getoond bij de rest van de familie. Ik hou mijn hart vast.
Gelukkig heb ik bij GETA en daarbuiten (o.a. op het werk) enkele (h)echte vrienden en vriendinnen, die veel steun bieden en zelfs wat coachen. Anders hield ik het niet vol. Ik blijf er hun erg dankbaar om, de rest van mijn leven!
Verder hoop ik op een toekomst waarin ik weer rust kan vinden en misschien ook een toffe partner. Hetzelfde wens ik Els, uit het diepste van mijn hart toe.

Piet 2008


Aantal bezoekers sinds 18 januari 2009: 0089131